جنایت شجره طیبه؛ یادگاری تلخ در تاریخ ایران و جهان

به گزارش پایگاه خبری پژوهندگان عصر، حسین افشین، معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهور، صبح روز چهارشنبه در مراسم بازگشایی مدارس میناب، به حادثه مدرسه شجره طیبه میناب اشاره کرد و گفت: امروز اول مهر است و اگر قرار بود در مدرسه شجره طیبه حضور و غیاب کنیم، به نام‌هایی می‌رسیدیم که دیگر کسی پشت نیمکت پاسخگوی آنها نیست.

وی افزود: نام دانش‌آموزان را می‌خوانیم، اما کلاس ساکت می‌ماند؛ زیرا در نهم اسفند سال گذشته، مدرسه شجره طیبه میناب در حالی که کودکان در آن حضور داشتند، هدف حمله قرار گرفت و ۱۶۸ نفر در این مدرسه جان باختند.

معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهور ادامه داد: کودکانی که هیچ نسبتی با جنگ نداشتند، معلمانی که سلاحشان کتاب و تخته بود و خانواده‌هایی که برخی از آنها برای بردن فرزندانشان به مدرسه آمده بودند، قربانی این حادثه شدند.

افشین این حادثه را جنایتی آشکار علیه کودکان، آموزش و انسانیت دانست و اظهار داشت: آمریکا و رژیم صهیونیستی هیچ حق و توجیهی برای هدف قرار دادن مدرسه و ریختن خون دانش‌آموزان، معلمان و غیرنظامیان ندارند.

وی با تأکید بر اینکه «مدرسه جنگ نیست و کودک هدف نظامی نیست»، تصریح کرد: هیچ ادعای امنیتی، سیاسی یا نظامی نمی‌تواند مرگ کودکی را که پشت نیمکت مدرسه نشسته است توجیه کند.

معاون علمی رئیس‌جمهور با بیان اینکه مسئولیت این جنایت بر عهده عاملان و طراحان آن است، خاطرنشان کرد: عاملان این جنایت باید در برابر افکار عمومی و مراجع صالح پاسخگو باشند و این جنایت نباید فراموش یا عادی تلقی شود.

افشین با اشاره به ابعاد انسانی این حادثه گفت: عددها همه حقیقت را نمی‌گویند؛ عددها می‌گویند چند نفر از میان ما رفته‌اند، اما نمی‌گویند با هر کدام از آنها چه جهانی از بین رفته است.

وی ادامه داد: هر نیمکت خالی به اندازه تمام آینده‌ای است که قرار بود دانش‌آموزی روی آن بنشیند؛ به اندازه همه صبح‌هایی که قرار بود از خواب بیدار شود، همه اول مهرهایی که قرار بود بزرگ‌تر شود، به کلاس بالاتر برود، امتحان بدهد، نمره بگیرد، دوست پیدا کند و رویاهایی داشته باشد که شاید هنوز فرصت نکرده بود آنها را برای کسی تعریف کند.

معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهور افزود: شاید یکی از این کودکان قرار بود پزشک شود، دیگری مهندس، معلم، معمار یا هنرمند و شاید کودکی هنوز در پاسخ به این پرسش که «می‌خواهی چه‌کاره شوی؟» می‌گفت «نمی‌دانم»؛ و این «نمی‌دانم» برای یک کودک زیباست، چون هنوز همه راه‌های دنیا پیش روی اوست.

افشین گفت: درد شجره طیبه، درد راه‌هایی است که پیش از آنکه انتخاب شوند، ناتمام ماندند؛ اینجا سرزمین آینده‌های ناتمام است.

وی با اشاره به تجربه خود از تدریس و از دست دادن تعدادی از دانشجویانش اظهار کرد: سال‌های زیادی از زندگی من در دانشگاه و کلاس درس گذشته است و معلمی ویژگی عجیبی دارد؛ معلم نمی‌تواند شاگردش را فقط به چشم یک دانش‌آموز ببیند.

معاون علمی رئیس‌جمهور ادامه داد: خودم داغ از دست دادن شاگرد را تجربه کرده‌ام و چند نفر از دانشجویانم نیز شهید شدند. بعد از آن فهمیدم صندلی خالی یک شاگرد فقط یک صندلی خالی نیست؛ انسان به آن نگاه می‌کند و از خود می‌پرسد اگر او بود، امروز کجا بود، چه می‌ساخت، چه مقاله‌ای می‌نوشت، چه مسئله‌ای را حل می‌کرد و شاید روزی خودش استاد می‌شد و خانواده تشکیل می‌داد.

افشین افزود: شاید یکی از دردناک‌ترین شکل‌های سوگ، سوگ اتفاق‌هایی باشد که هرگز اتفاق نخواهند افتاد؛ ما برای انسانی که رفته گریه می‌کنیم، اما برای تمام زندگی‌ای که می‌توانست داشته باشد و نداشت نیز گریه می‌کنیم.

وی شجره طیبه را برای خود «سرزمین آینده ناتمام» توصیف کرد و گفت: شاید امروز در میان ما مادری باشد که هنوز کیف فرزندش را نگه داشته، دفتری که آخرین صفحه آن نیمه‌کاره مانده، مدادی که دیگر تراشیده نشده و لباسی که دیگر پوشیده نشده است.

یاد دانش‌آموزان شجره طیبه باید با ساختن آینده ادامه پیدا کند. معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهور با بیان اینکه مادران هنگام فرستادن فرزندانشان به مدرسه تنها یک جمله ساده می‌گویند، اظهار کرد: مادر به فرزندش می‌گوید «مواظب خودت باش»؛ گویی می‌شود با سه کلمه تمام مراقبت دنیا را دور یک کودک پیچید، اما تلخی ماجرا این است که گاهی دنیا به اندازه دل یک مادر مراقب نیست.

افشین تأکید کرد: اگر امروز تنها برای گریستن آمده باشیم، حق این بچه‌ها را کامل ادا نکرده‌ایم؛ آنها دانش‌آموز بودند و دانش‌آموز یعنی انسانی که رو به آینده است، بنابراین یاد آنها نیز باید رو به آینده باشد.

وی افزود: ما حق نداریم آخرین تصویر بچه‌های شجره طیبه را تصویر همان روز قرار دهیم و داستان آنها نباید در همان صبح تمام شود؛ ادامه این داستان باید در زندگی بچه‌هایی نوشته شود که امروز دوباره به مدرسه آمده‌اند؛ با درس خواندن، علم، ساختن و با ایران.

معاون علمی رئیس‌جمهور با بیان اینکه به آینده کشور امیدوار است، گفت: امید من امیدی نیست که فقط در یک سخنرانی خوب به نظر برسد؛ این امید حاصل سال‌هایی است که پای تخته ایستاده‌ام، جوان ایرانی را دیده‌ام، ذهن و کنجکاوی او را دیده‌ام و سرسختی او را تجربه کرده‌ام.

وی ادامه داد: دیده‌ام وقتی همه می‌گویند «نمی‌شود»، جوان ایرانی می‌پرسد «چرا نمی‌شود» و گاهی همین سؤال ساده، آغاز ممکن شدن چیزی است که همه آن را ناممکن می‌دانستند.

افشین در پایان با اشاره به دانش‌آموزان امروز اظهار کرد: من امروز به بچه‌های همین نسل نگاه می‌کنم و نمی‌دانم ۲۰ سال دیگر چه کسانی در میان آنها خواهند بود.