آغوشِ پرمهرِ مادری؛ پناهی برای رویاهای کودکان و تکیه‌گاهی برای گام‌های تیم
در کادرِ شفاف و لبریز از صمیمیتِ این تصویر، خانم دکتر مژده افشار دبیر جشنواره آرزوهای رنگی در کنار دخترکی کوچک با چشمانی زلال و نگاهی معصوم قرار گرفته است. دخترک با دست‌های کوچکِ خود بسته‌ی عروسکِ جدیدش را بر سینه افشرده و در آغوشِ امنِ دبیرِ جشنواره، حسِ بی‌بدیلی از آرامش و ارزشمندی را تجربه می‌کند. لبخندِ گرم، بی‌دریغ و عمیقِ خانم دکتر افشار، فضایی را رقم زده که در آن، فاصله میانِ یک مسئولِ رسمی و یک کودک به کلی از میان رفته و تنها زلالیِ یک پیوندِ عاطفیِ اصیل به چشم می‌خورد.
این نگاهِ مالامال از مهر، جلوه‌ای روشن از آن حسِ اصیلِ مادرانه‌ای است که ایشان همواره با خود به سفرهای «آرزوهای رنگی» می‌آورند. برای کودکانِ این دیار، حضورِ او تنها دیدار با یک مدیر یا دبیرِ جشنواره نیست؛ بلکه مواجهه با آغوشی پرمهر و صبوریِ مادری است که رویاهای کوچکِ آن‌ها را بزرگ می‌شمارد و با تمامِ وجود پای حرف‌ها و خواسته‌هایشان می‌نشیند. مهرِ صادقانه‌ای که در چهره‌ی او می‌درخشد، به بچه‌ها اطمینان می‌دهد که دنیای بزرگ‌سالی می‌تواند جای امن‌تر، مهربان‌تر و زیباتری برای زیستن باشد.
اما این روحیه و ازخودگذشتگیِ مادرانه، هرگز به مرزهای نگاه به کودکان محدود نمانده و جریانی ماندگار در شریان‌های کلِ مجموعه بوده است. در تمامِ این سال‌ها و در فرازونشیب‌های پیچیده‌ی این مسیر، خانم دکتر افشار همواره نقشی فراتر از یک هدایت‌کننده داشته‌اند؛ ایشان با همان صفا و شفقتِ مادری، تکیه‌گاهِ روحی و همدلِ بی‌ادعای تک‌تکِ اعضای گروه و تیمِ اجرایی بوده‌اند. در لحظاتی که خستگیِ جاده‌های طولانی و سنگینیِ مسئولیت‌ها رمقِ تیم را می‌گرفت، این حضورِ آرامش‌بخش و دلگرمی‌های پرمهرِ ایشان بود که دوباره امید و انرژی را به شریان‌های گروه تزریق می‌کرد.
ایستادگی در برابرِ چالش‌ها، هموار کردنِ مسیرهای سخت و دوشادوشِ تیم حرکت کردن، روایتی از ایثار و وفاداری است که خانم دکتر افشار در تمامِ مراحلِ کاریِ خود به نمایش گذاشته‌اند.”مهدی صدیقیان” روایتگر آرزوهای رنگی می گوید:
ایشان در روزهای سختِ پروژه، پشتوانه‌ای محکم و صبور برای همراهان بودند و با نگاهی مصلحانه و سرشار از بخشش و درک، اجازه ندادند دغدغه‌ها و فشارهای کار، روحیه و صمیمیتِ میانِ اعضا را خدشه‌دار کند. مدیریتِ خانم مژده افشار، نه مبتنی بر ساختارهای خشکِ اداری، بلکه بر پایه‌ی محبتی عمیق و انسجام‌بخش شکل گرفته است.
”مهدی صدیقیان”بنیانگذار جشنواره آرزوهای رنگی ادامه می هد”
ایجادِ حسِ خانوادگی و همدلیِ عمیق در میانِ اعضای تیم، حاصلِ همین رفتارِ کریمانه و پشتیبانیِ بی‌منت است. وقتی اعضای یک مجموعه ببینند دبیر و بزرگ‌ترِ آن‌ها خود در صفِ اولِ سختی‌ها زانو می‌زند، صبورانه بارِ مشکلات را بر دوش می‌کشد و مثلِ یک مادرِ دلسوز مراقبِ احوالِ تک‌تکِ افراد است، همدلی به زیباترین شکلِ خود شکوفا می‌شود. این همراهیِ مستمر و دلسوزانه، سنگِ بنای استواری شده است که تمامِ موفقیت‌های پروژه بر روی آن بنا گردیده است.
روایتگر آرزوهای رنگی “مهدی صدیقیان “می گوید:
این قاب، تابلویی ماندگار از زنی است که مهرِ مادری را به معنای واقعیِ کلمه معنا کرده است؛ بانویی که یک دستش در دستِ کودکان برای نشاندنِ لبخند بر چهره‌ی آن‌هاست و دستِ دیگرش بر شانه‌ی تیم برای استوار ماندن در مسیرِ سختی‌ها. یادگارِ حضورِ خانم دکتر مژده افشار در جریانِ «آرزوهای رنگی»، تنها برگزاریِ یک رویداد نیست، بلکه ثبتِ مکتبی از عشق، پایمردی و ازخودگذشتگی است که هم در یادِ کودکانِ این سرزمین و هم در قلبِ اعضای تیم تا همیشه زنده و جاری خواهد ماند.
