جغرافیای بی‌مرزِ مهربانی؛ لبخندی به وسعتِ تمامِ آرزوها

در میانه‌ی اردوگاهِ صمیمی و پرقصه‌ی ساکنانِ افغانستانی در سمنان، قابی پیش روی ماست که از زلالی و طراوت لبریز شده است. دخترکی با چارقدِ زردِ روشن و پیراهنی آراسته به شکوفه‌های رنگارنگ، متواضعانه و با وقار روی زمین نشسته و دست‌های کوچکش را آرام در هم گره زده است. درخششِ چشمانِ گیرایش و لبخندِ نرم و آرامش در میانه‌ی نگاه‌های کودکانه‌ی پس‌زمینه، کادر را به تابلویی ماندگار از نجابت، آرامش و امید بدل کرده است؛ نگاهی که بی‌هیچ کلامی، صمیمیت و پاکیِ درونش را به دلِ بیننده پیوند می‌زند.

این قاب، گواهی روشن بر یک حقیقتِ بزرگ است: جریانِ «آرزوهای رنگی» که “مهدی صدیقیان” آن را سال ها پیش بنیان نهاد دیگر متعلق به یک شهر، یک استان یا حتی جغرافیای یک ملتِ خاص نیست. آرزو و معصومیت، خطوطِ مرزی و شناسنامه‌ها را نمی‌شناسد و در دیارِ کودکان، هیچ دیواری میانِ رویاها وجود ندارد. این دخترکِ شیرین‌زبان، نمادی از تمامِ فرزندانی است که در دور و نزدیکِ این سرزمین زندگی می‌کنند؛ کودکانی که مرزها را کنار زده‌اند تا یادآوری کنند خنده‌ی یک کودک، زیباترین و همه‌فهم‌ترین زبانِ مشترکِ تمامِ انسان‌هاست.

برای این نگاه‌های پرامید، آنچه اصالت دارد تنها یک چیز است: کودک بودن، آرزو داشتن و دلی پاک و بی‌غش به وسعتِ آسمان. مهم نیست این فرزندان از کجا آمده‌اند یا در کدام گوشه از این خاک سکنی گزیده‌اند؛ مهم این است که سینه و خاطرشان پر از رویاهای قشنگ است و حق دارند از شادی، عزت و حسِ ارزشمندی سهمی برابر داشته باشند. در فرهنگِ این حرکت، هر جا دلی کودکانه بتپد و چشمی در انتظارِ یک رویای رنگی باشد، همان‌جا کانونِ اصلیِ مهربانی و مقصدِ والای سفر است.

دقیقاً به خاطرِ همین لبخندهای خالص و نگاه‌های لبریز از نجابت است که تیمِ «آرزوهای رنگی» با رهبری “مهدی صدیقیان”با تمامِ جان، سختیِ راه را بر خود هموار می‌کند و حاضر است به دورترین و سخت‌گذرترین گوشه‌های این سرزمین قدم بگذارد. جاده‌های طولانی، خستگیِ فرسنگ‌ها مسیر و غربتِ راه‌ها، در برابرِ برقی که در چشمانِ این بچه‌ها می‌درخشد، ذوب می‌شوند. سفر به سمنان و حضور در کنارِ این فرزندان، تجدیدِ عهدی بود برای رفتن و رسیدن به هر جایی که خطی از امید نیاز به پررنگ شدن دارد.

شکوفه‌های بنفش و آبیِ پیراهنِ او، درست مثلِ بهاری است که در میانه‌ی اردوگاه روئیده و حضورِ پرمهرِ مربیان و همراهان را پاسخ می‌گوید. در این مبادله‌ی عاطفی، هیچ‌کس احساسِ بیگانگی نمی‌کند؛ چرا که مواجهه با این کودکان، نه از سرِ نگاهِ دست‌گیری، بلکه سرشار از احترام، تکریم و پاسداشتِ انسانیت است. وقتی بزرگ‌ترها در کنارِ چنین پاکیِ بی‌حدی قرار می‌گیرند، خود نیز دوباره متولد می‌شوند و یاد می‌گیرند که بزرگ‌ترین سرمایه‌ی زندگی، همین حس‌های صادقانه و همدلی‌های بی‌مرز است.

“مهدی صدیقیان”روایتگر آرزوهای رنگی می گوید:”

این عکس، روایتی جاودانه از جهانی است که در آن آرزوها شناسنامه ندارند و عشق، همه‌ی دل‌ها را به هم پیوند می‌دهد. خاطره‌ی این روز در سمنان و خنده‌ی شیرینِ این دخترکِ آراسته، تا همیشه در یادها جاری خواهد ماند تا نشان دهد که «آرزوهای رنگی» چترِ محبتی است گشوده بر سرِ تک‌تکِ فرزندانی که زیرِ این آسمان نفس می‌کشند؛ روایتی ماندگار که ثابت می‌کند تا زمانی که دلی برای آرزو کردن می‌تپد، پای سفرهای پرمهر و بی‌مرزِ این راه هرگز از حرکت بازنخواهد ایستاد.