تشخیص آب مروارید با استفاده از گوشی همراه

به گزارش پایگاه خبری پژوهندگان عصر، محققان دریافتند که تصمیمات مربوط به ارجاع بیماران مبتلا به آب مروارید، بر اساس تصاویری که با گوشی هوشمند گرفته شده و به‌صورت از راه دور بررسی می‌شوند، با تصمیمات چشم‌پزشکان که بیماران را به‌صورت حضوری در اردوگاه‌های چشم‌پزشکی مناطق روستایی معاینه می‌کنند، همخوانی بالایی دارد. این یافته به کارکنان بخش درمان کمک می‌کند تا آب‌مروارید، ناخنک (نوعی زائده گوشتی روی سفیدی چشم) و سایر بیماری‌های چشمی را در افرادی که در مناطق روستایی دورافتاده زندگی می‌کنند و به دلیل موانع جغرافیایی، سن بالا یا ناتوانی جسمی، دسترسی دشواری به چشم‌پزشک دارند، شناسایی کنند.

دکتر پرابو کریشنا راویلا، پزشک بیمارستان چشم‌پزشکی «آراویند» در شهر مادورای هند، در چهل و چهارمین کنگره انجمن اروپایی جراحان آب‌مروارید و جراحی‌های انکساری (ESCRS) بیان کرد که نتایج این تحقیق می‌تواند نقش مهمی در مقابله با آب‌مروارید و پیشگیری از نابینایی در آینده ایفا کند. او در این باره افزود: آب مروارید هنوز یکی از دلایل اصلی کوری به شمار می‌آید. در هند و کشورهای مشابه، مدل اصلی برای دسترسی جوامع دورافتاده، برگزاری اردوگاه‌های چشم‌پزشکی بوده است. این اردوگاه‌ها کلینیک‌های موقتی هستند که چشم‌پزشکان از مناطق شهری در تاریخ‌های مشخصی به آن‌ها سفر می‌کنند. اما این مدل با محدودیت‌های زیادی مواجه است و به عنوان مثال، هزینه‌بر، از نظر لجستیکی پیچیده و به میزان در دسترس بودن متخصص وابسته است و تنها تعداد اندکی از افرادی که به چنین خدمتی نیاز دارند، به آن دسترسی پیدا می‌کنند.

در همین راستا، راویلا و همکارانش یک ابزار کوچک و قابل حمل طراحی کردند که به موبایل اندروید متصل می‌شود. این دستگاه شامل لنزی است که نمای جلویی از چشم را بزرگنمایی می‌کند و مجهز به دو چراغ ال ای دی کوچک است که با موبایل روشن می‌شوند و یک اسکوپ سیلیکونی دارد که به راحتی دور حلقه چشم بیمار قرار می‌گیرد. این دستگاه با هزینه‌ای کمتر از 150 دلار در هند ساخته شده و به یک اپ موبایل برای پزشکی از راه دور مجهز است. کارکنان سلامت جامعه (CHW) پس از سه ساعت آموزش در ۱۹ اردوی سیار چشم‌پزشکی روستایی در پنج شهرک نزدیک «پوندیچری» در ایالت تامیل‌نادو (شامل چنگام، تیرووانامالای، چِیار، آرانی و کودالور) ۱۰۹۳ بیمار را در روستاهای اطراف این مناطق غربالگری کردند.

تشخیص‌ها و تصمیمات مربوط به ارجاع بیماران توسط چشم‌پزشکان از راه دور انجام و سپس با تشخیص‌ها و تصمیمات چشم‌پزشکانی که بیماران را به‌صورت حضوری در همان اردوها معاینه کرده بودند، مقایسه شد. راویلا در این باره گفت: از نظر بالینی، مهم‌ترین یافته این بود که وقتی چشم‌پزشک مستقر در راه دور تصاویر گرفته‌شده با گوشی هوشمند را بررسی می‌کرد و پزشک حاضر در اردو نیز به‌طور مستقل درباره نیاز بیمار به ارجاع به بیمارستان برای مراقبت‌های تکمیلی تصمیم می‌گرفت، در ۹۶ مورد از هر ۱۰۰ مورد، نظر آن‌ها با یکدیگر مطابقت داشت. توافق قابل‌توجهی میان دو پزشک در زمینه تشخیص انواع آب‌مروارید (کاتاراکت) وجود داشت به‌طوری‌که آن‌ها در ۸۹ درصد موارد هم‌نظر بودند. این میزان توافق برای ابتلا به آب‌مروارید پیشرفته ۹۶ درصد، آب‌مروارید در مراحل اولیه ۸۵ درصد، نبود آب‌مروارید ۸۹ درصد و وضعیت «سودوفاکیا» یا وجود لنز کاشته‌شده در چشم ۹۷ درصد بود. همچنین توافق متوسطی در مورد ناخنک چشم (پتریژیوم) مشاهده شد (۹۴ درصد).

کارکنان سلامت جامعه به‌سرعت آموختند که هر چشم را در کمتر از ۲.۵ دقیقه غربالگری کنند و میزان توافق میان پزشکان با افزایش کیفیت تصاویر، بیشتر می‌شد.