بزرگترین هواپیمای باری جهان با قابلیت حمل ماهواره و موشک

شرکت «رادیا» هواپیمای «ویندرانر» (WindRunner) را که از نظر حجم، بزرگ‌ترین هواپیمای جهان محسوب می‌شود، به نمایش گذاشت. این هواپیما برای رفع یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های صنعت فضایی، یعنی انتقال موشک‌های کاملاً مونتاژشده، بوسترها و نسل آینده ماهواره‌ها طراحی شده است.

این هواپیمای عظیم با تمرکز بر حجم محموله، نه صرفاً وزن آن، امکان انتقال مستقیم سامانه‌های فضایی بزرگ به مناطق پرتاب، واحدهای تولیدی و مکان‌های محدود یا پراکنده را فراهم می‌کند؛ بدون آنکه نیاز باشد این تجهیزات برای حمل‌ونقل از هم جدا شوند.

مارک لندستروم، بنیانگذار و مدیرعامل رادیا، در این باره گفت: موشک‌ها، بوسترها و فضاپیماها بلندپروازی‌های شرکت‌های فضایی را تعریف می‌کنند و هر روز بزرگ‌تر، توانمندتر و ارزشمندتر می‌شوند؛ با این حال، صنعت فضایی همچنان به سامانه حمل‌ونقلی متکی است که دو دهه پیش طراحی شده است.

به گفته وی، ویندرانر به‌گونه‌ای طراحی شده که بتواند بزرگ‌ترین سازه‌های جهان را به دشوارترین نقاط برای دسترسی منتقل کند. این هواپیما می‌تواند محموله‌هایی مانند بوسترهای مونتاژشده، سامانه‌های پرتاب قابل بازیابی و نسل جدید ماهواره‌ها را بدون نیاز به جداسازی، در مدت چند ساعت به مقصد برساند؛ در حالی که انتقال چنین محموله‌هایی با روش‌های فعلی ممکن است چند روز زمان ببرد.

ویندرانر با بهره‌گیری از ارتفاع زیاد عرشه بار، طراحی ویژه دماغه و یک سامانه نوآورانه بارگیری محموله، امکان جابه‌جایی تجهیزات فضایی بسیار بزرگ را فراهم می‌کند.

این در حالی است که اندازه بوسترهای موشک، ماهواره‌ها و دیگر سامانه‌های حیاتی مأموریت‌های فضایی روزبه‌روز افزایش می‌یابد، اما جاده‌ها، بنادر و هواپیماهای موجود برای انتقال آنها تغییر چندانی نکرده‌اند. در نتیجه، سخت‌افزارهای فضایی ارزشمند اغلب برای انتقال از هم جدا می‌شوند. این محدودیت‌های حمل‌ونقل باعث می‌شود انتقال آنها به مقصد چند روز یا حتی چند هفته طول بکشد و در نتیجه هزینه‌ها افزایش یابد و خطر آسیب یا جابه‌جایی غیرضروری برخی از حساس‌ترین سامانه‌های هوافضایی جهان بیشتر شود.

یکی از قابلیت‌های اصلی ویندرانر، پشتیبانی از عملیات فضایی واکنش‌گرا است؛ به این معنا که سامانه‌های پرتاب بزرگ می‌توانند به جای چند روز، ظرف چند ساعت جابه‌جا شوند.

این هواپیما همچنین امکان طراحی و انتقال فضاپیماهای بزرگ‌تر را فراهم می‌کند و می‌تواند ماهواره‌هایی با ابعادی تقریباً دو برابر ماهواره‌هایی را که امروزه به‌صورت کاملاً مونتاژشده قابل حمل هستند، در خود جای دهد.

چنین ظرفیتی می‌تواند دامنه استفاده از سامانه‌های فضایی را در حوزه‌هایی مانند امنیت ملی، ارتباطات، رصد زمین و مأموریت‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی (ISR) گسترش دهد.