بزرگترین هواپیمای باری جهان: حامل ماهواره و موشک!

به گزارش پایگاه خبری پژوهندگان عصر، شرکت «رادیا» هواپیمای «ویندرانر» (WindRunner) را که به عنوان بزرگ‌ترین هواپیمای جهان شناخته می‌شود، به نمایش گذاشت. این هواپیما به منظور حل یکی از چالش‌های اساسی صنعت فضایی، یعنی انتقال موشک‌های کاملاً مونتاژشده، بوسترها و نسل جدید ماهواره‌ها طراحی شده است. این هواپیمای عظیم با تمرکز بر حجم محموله، نه تنها وزن آن، امکان انتقال مستقیم سامانه‌های فضایی بزرگ به مناطق پرتاب، واحدهای تولیدی و مکان‌های محدود یا پراکنده را فراهم می‌آورد؛ بدون اینکه نیاز به جداسازی این تجهیزات برای حمل‌ونقل باشد.

مارک لندستروم، بنیانگذار و مدیرعامل رادیا، در این خصوص اظهار داشت: موشک‌ها، بوسترها و فضاپیماها بلندپروازی‌های شرکت‌های فضایی را تعریف می‌کنند و هر روز بزرگ‌تر، توانمندتر و ارزشمندتر می‌شوند؛ با این حال، صنعت فضایی همچنان به سامانه حمل‌ونقلی متکی است که دو دهه پیش طراحی شده است. به گفته وی، ویندرانر به‌گونه‌ای طراحی شده که قادر به انتقال بزرگ‌ترین سازه‌های جهان به دشوارترین نقاط برای دسترسی باشد.

این هواپیما می‌تواند محموله‌هایی نظیر بوسترهای مونتاژشده، سامانه‌های پرتاب قابل بازیابی و نسل جدید ماهواره‌ها را بدون نیاز به جداسازی، در مدت چند ساعت به مقصد برساند؛ در حالی که انتقال چنین محموله‌هایی با روش‌های فعلی ممکن است چند روز زمان ببرد. ویندرانر با استفاده از ارتفاع زیاد عرشه بار، طراحی ویژه دماغه و یک سامانه نوآورانه بارگیری محموله، امکان جابه‌جایی تجهیزات فضایی بسیار بزرگ را فراهم می‌کند. در حالی که اندازه بوسترهای موشک، ماهواره‌ها و دیگر سامانه‌های حیاتی مأموریت‌های فضایی روز به روز افزایش می‌یابد، اما جاده‌ها، بنادر و هواپیماهای موجود برای انتقال آنها تغییر چندانی نکرده‌اند.

در نتیجه، سخت‌افزارهای فضایی ارزشمند اغلب برای انتقال از هم جدا می‌شوند. این محدودیت‌های حمل‌ونقل باعث می‌شود انتقال آنها به مقصد چند روز یا حتی چند هفته طول بکشد و در نتیجه هزینه‌ها افزایش یابد و خطر آسیب یا جابه‌جایی غیرضروری برخی از حساس‌ترین سامانه‌های هوافضایی جهان بیشتر شود. یکی از قابلیت‌های اصلی ویندرانر، پشتیبانی از عملیات فضایی واکنش‌گرا است؛ به این معنا که سامانه‌های پرتاب بزرگ می‌توانند به جای چند روز، ظرف چند ساعت جابه‌جا شوند.

این هواپیما همچنین امکان طراحی و انتقال فضاپیماهای بزرگ‌تر را فراهم می‌کند و می‌تواند ماهواره‌هایی با ابعادی تقریباً دو برابر ماهواره‌هایی را که امروزه به‌صورت کاملاً مونتاژشده قابل حمل هستند، در خود جای دهد. چنین ظرفیتی می‌تواند دامنه استفاده از سامانه‌های فضایی را در حوزه‌هایی مانند امنیت ملی، ارتباطات، رصد زمین و مأموریت‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی (ISR) گسترش دهد.