میکروب‌های زمینی ممکن است در قطب‌های ماه پنهان شوند
محققان دریافتند که میکروب‌های زمینی قادرند در مناطق همیشه سایه‌دار قطب‌های ماه به مدت طولانی در حالت خواب تعلیقی بمانند. این کشف می‌تواند به درک بهتر از حیات میکروبی در شرایط سخت فضایی کمک...
تحقیقات جدید نشان می‌دهد که میکروب‌های زمینی قادرند در نواحی همیشه سایه‌دار قطب‌های ماه به مدت طولانی در حالت خواب تعلیقی باقی بمانند.
این میکروب‌ها ممکن است بتوانند بر روی سطح خشن ماه دوام بیاورند، هرچند نه به صورت فعال و در حال رشد، بلکه در وضعیتی مشابه خواب تعلیقی که در آن هیچ حرکتی ندارند و نمی‌توانند رشد کنند.
مطالعات قبلی در سال ۲۰۱۹ نشان داده بودند که پرتوهای فرابنفش و حرارت خورشید از اصلی‌ترین عوامل محدودکننده بقای میکروب‌ها در سطح ماه هستند؛ با این حال، تحقیقات جدید به نقش حفاظتی تپه‌ها و دره‌ها توجه کرده‌اند.
به گزارش پایگاه خبری پژوهندگان عصر، پژوهشگران در این مطالعه، داده‌های مربوط به پایداری میکروب‌ها را با نقشه‌های سطح ماه که میزان گرما و تابش فرابنفش را نشان می‌دهند، مقایسه کردند. نتایج نشان داد که در هر دو قطب ماه، مناطقی وجود دارد که می‌تواند برای زنده ماندن این موجودات مناسب باشد؛ البته در وضعیت کریپتوبیوز که در آن جانداران تا زمان فراهم شدن شرایط مساعدتر از هرگونه حرکت و رشد بازمی‌مانند.
در قطب‌های ماه، به ویژه در نواحی که همواره در سایه قرار دارند، خورشید هرگز به اندازه‌ای بالا نمی‌آید که سطح را به طور مستقیم گرم کند؛ بنابراین، این نواحی می‌توانند یخ و احتمالاً سایر مواد را در خود حفظ کنند. پژوهشگران بر این باورند که حتی اثر یک چکمه یا رد چرخ یک ماه‌نورد می‌تواند شرایطی برای شکل‌گیری ناحیه‌ای زیست‌پذیر فراهم کند. پرابال ساکسنا، دانشمند علوم سیاره‌ای در مرکز پرواز فضایی گادرد ناسا، اظهار می‌دارد: «حتی رد کفش یا شیار کاوشگر هم ممکن است ناحیه‌ای سکونت‌پذیر ایجاد کند.»
در مأموریت آرتمیس ۳ ناسا، فضانوردان برای نخستین بار به بررسی قطب جنوب ماه خواهند پرداخت. هدر گراهام، ژئوشیمی‌دان آلی در مرکز پرواز فضایی گادرد ناسا، می‌گوید: «باید درباره موادی که ممکن است ناخواسته با خود به فضا ببریم و پیامدهایی که ممکن است داشته باشند، به دقت پژوهش کنیم.»
پژوهشگران همچنین به احتمال انتقال میکروب‌ها از طریق مأموریت‌های انسانی اشاره کردند و سناریوی دیگری را نیز مطرح کردند. برخوردهای کیهانی باستانی ممکن است سنگ‌هایی را از زمین به فضا پرتاب کرده باشند که میکروب‌هایی را حمل کرده و این سنگ‌ها ممکن است به ماه رسیده باشند. ساکسنا در توضیح این ایده افزود: «ماه ممکن است برای زمین مانند یخچالی باشد که شواهد جالبی از حیات گذشته زمین را در صورتی که در قطب‌های ماه فرود آمده باشند، حفظ کند.»
ساکسنا همچنین اشاره کرد که آزمایش‌های آینده می‌توانند بررسی کنند که میکروب‌های گونه‌های مختلف تا چه اندازه ممکن است بر روی ماه دوام بیاورند. او گفت: «فرصت بزرگی داریم تا واقعاً درباره مرزهای حیات و شدت مقاومت انواع حیات در محیط‌های فرامعمول پژوهش کنیم. به طور کلی، ماه جرم آسمانی واقعاً متنوع و جالبی است و قطب‌های ماه، از این نظر که چگونه می‌توانند موادی فرار مانند آب را به دام بیندازند و توان به‌دام‌انداختن حیات را داشته باشند، نواحی واقعاً منحصربه‌فردی هستند.»
این مطالعه در مجله ساینس ادونسز منتشر شده است.